Małkowski Andrzej – (31.10.1888 – 15.01.1919), jeden z twórców polskiego skautingu, wybitny instruktor i teoretyk harcerstwa, działacz polskiej organizacji młodzieżowych i niepodległościowych.
Urodził się w Trębkach koło Kutna w rodzinie ziemiańskiej o tradycjach patriotycznych i żołnierskich.
Należał do „Eleusis”, „Zarzewia”, „Sokoła”, organizacji Armii Polskiej i Polskich Drużyn Strzeleckich. W listopadzie 1909 otrzymał do przetłumaczenia w ramach kary za dwukrotne spóźnienie na spotkanie organizacji młodzieżowej klasyczny podręcznik twórcy skautingu Roberta Baden-Powella „Scouting for Boys”. Po zapoznaniu się z treścią Małkowski stał się entuzjastą i propagatorem skautingu na ziemiach polskich.
W1909-12 brał udział we wszystkich pracach mających na celu rozwój polskiego skautingu. W czasie pierwszego kursu skautowego w 1911 omawiał poszczególne rozdziały przygotowywanego przez siebie podręcznika. W okresie kwiecień-lipiec 1911 ukazywała się arkuszami jego praca „Scouting jako system wychowania młodzieży” – pierwsza polska książka o skautingu.
Małkowski wszedł w skład pierwszej Komendy Skautowej, następnie Naczelnej Komendy Skautowej we Lwowie. W październiku 1911 rozpoczął wydawanie Skauta, który wkrótce zdobył niezwykłą poczytność. Andrzej traktował skauting jako nowy styl życia i metodę odrodzenia młodzieży.
W 1911 roku Andrzej wydał rozkaz, w którym powołał pierwsze polskie drużyny scoutowe:
- I Lwowska Drużyna Skautów im. Tadeusza Kościuszki
- II Lwowska Drużyna Skautów im. Jana Karola Chodkiewicza
- III Lwowska Drużyna Skautek im. Emilii Plater
W marcu 1912 wyjechał do Londynu w celu zebrania materiału do nowego wydania swej książki. Po powrocie został odsunięty od pracy w Skaucie i Naczelnej Komendzie Skautowej. W 1913 zorganizował wycieczkę skautową na 3 Wszechbryt. Zlot Skautów w Anglii, gdzie nad pol. obozem powiewała biało-czerwona flaga i używano nazwy kraju wymazanego mapy świata. Za wybitne zasługi Małkowski otrzymał od R. Baden-Powella skautowy medal.
W czerwcu 1913 M. przeniósł się do Zakopanego, gdzie wziął ślub z Olgą Drahonowską. Rozwijał tam ożywioną działalność, tworząc silny, nie zależny ośrodek harcerski. Wraz z wybuchem wojny wstąpił na krótko do Legionów Polskich. W wyniku próby utworzenia niepodległej Rzeczypospolitej Podhalańskiej musiał opuścić Zakopane. Udał się do Anglii, a potem do Stanów zjednoczonych, gdzie zakładał polskie drużyny skautowe wśród wychodźstwa. Od września 1915 do września 1916 pełnił funkcję skautmistrza związkowego w Związku Sokołów Polskich w Ameryce. Próbował zorganizować z Sokołów Legion Polski do walki z Niemcami. Wobec braku poparcia ze strony władz związku przybył do Kanady, gdzie wstąpił w grudniu 1916 do wojska. W styczniu 1917 wraz z grupą Sokołów został przyjęty do Wojsk Szkoły Piechoty. Następnie służył w armii kanadyjskiej, walczył na froncie we Francji.
W listopadzie 1918 został przeniesiony do armii gen. Józefa Hallera. Wysłany w misji wojskowej do polskich oddziałów w Odessie na Morzu Czarnym zginął w czasie podróży w wyniku zatonięcia statku, którym płynął.
Imię Małkowskiego nosiło i nosi wiele drużyn i kręgów instruktorskich.
